Vertrouwen

BLOG

27 maart 2020
Als alles wegvalt…

De afgelopen weken zijn bij ons thuis veel dromen, verwachtingen en plannen verdampt. Plannen om op studiereis te gaan, de verwachting je vriendin iedere week te zien, het doen van een reeks teamsessies, het beeld van een bepaalde omzet etc. Allemaal activiteiten en dingen waar we eigenlijk geen seconde van dachten dat ze niet door zouden gaan.

Onze oudste zoon Yip was na een reeks teleurstellingen behoorlijk verdrietig en moedeloos. Waarom overkwam hem dit en waarom werd hem dit allemaal ontnomen? Hoe moest hij de komende weken doorkomen? Vragen die misschien velen van ons zichzelf stellen.

We zaten met elkaar op de bank en waren enigszins verslagen en aangedaan van het bericht dat tot 1 juni alle evenementen worden afgelast. Toen kwam op TV het mooie lied van Willeke Alberti: ‘Samen zijn’. En daar zaten we met elkaar; huilend hand in hand. Het was een verdrietig, maar ook magisch en verbindend moment. Al valt er veel weg van waar we aan hechtten en vast hielden, we hebben in ieder geval elkaar nog. Teleurstelling maakte plaats voor hoop en vertrouwen. Vertrouwen dat we ons hier doorheen slaan en het besef dat het ons ook wat brengt.

De dag erna gaf Yip aan dat dit moment voor hem erg intens en bevrijdend tegelijk was, omdat niemand van ons iets hoog hield. We zaten daar ‘naakt’ in onze kwetsbaarheid en pure zijn, vol in de pijn en daarmee de waarheid van hoe het leven nu is. Wat een veerkracht er ontstaat uit juist het toelaten hiervan. Als je in een staat van ontkenning en in je eigen gevangenis gaat rondlopen, ga je uit verbinding en ontneemt het tevens al je energie.

De afgelopen jaren heb ik veel geoefend in de kunst van het niet weten, in het meebewegen op de golven van het leven. Het besef dat ik uiteindelijk over nauwelijks iets in de buitenwereld de controle heb en daar dan in kunnen ontspannen 😅. Toch was er altijd nog een verleiding om het tempo op te voeren en een poging ergens grip op te krijgen. Als je echter verwikkeld raakt in angst en de drukte van het leven, lijkt het alsof de dagelijkse routine het enige is wat er bestaat. Je ontleent er dan deels ook je status en comfort aan. Hoe anders is dat in een situatie zoals nu waarbij de context volledig anders is en je dagelijkse routine niet meer van toepassing is. Wie of wat kom je dan tegen en hoe ga je hiermee om?

Ik geloof erin dat de teleurstellingen en pijn van dit moment geen blokkades zijn, maar een toegangspoort naar meer bewustzijn en geluk. Mits we bereid zijn het aan te kijken en toe te laten in plaats van weg te duwen of af te dekken. Er is ook niet meer zoveel waarmee we het kunnen verdoven, want kopen is lastig en feestjes met alcohol kunnen niet worden gevierd. Je kunt de leegte niet vullen met het bekende en het beter maar in de ogen kijken en doorvoelen. De wereld buiten ons stort in om weer in contact te komen met onze innerlijke wereld.

De pijn die er nu is, is van de hele wereld en bekrachtigt meer dan ooit hoe verbonden we zijn. Via onze pijn staan we in verbinding met de hele mensheid. Als we temidden van alles wat we niet willen rust behouden, ademhalen en uit het verhaal stappen over hoe het had moeten zijn en ons richten op dit moment, doen we ontdekkingen die waardevol en helend zijn. Ons collectief bewustzijn maakt grote sprongen.

Jij bent de wereld en als jij verandert zal dat effect hebben op de hele mensheid. Omarm deze situatie met de intelligentie van hoop, vertrouwen, moed en liefde.

Sta het leven toe en open je hart voor de waarheid. Laat de illusie los dat je denkt de leiding te hebben. We dachten zoveel te weten en nu weten we minder en dat is geen verlies, maar de geboorte van onze vrijheid.

Mede geïnspireerd op Krishnamurti en Jeff Foster.

Renate O’Prinsen