Oordelen

BLOG

24 mei 2020
Als we maar niet weer..

Ik hoor het met regelmaat als er initiatieven worden genomen: ‘We gaan toch niet weer….?’ Je kunt van alles invullen op de puntjes achter deze zin. We gaan toch niet weer hetzelfde doen, als het maar niet een verloren middag wordt, als het maar niet te lang gaat duren. We oordelen en vinden op voorhand van alles van wat er nog gaat komen. Hierdoor kijken we door een gekleurde bril, staan we niet onbevangen in de activiteit, leren we niets en ontslaan we onszelf van het nemen van verantwoordelijkheid. Sterker nog, we hopen op de bevestiging van ons gelijk: ‘Zie je wel, ik had het toch gezegd.’

Mijn vraag is dan altijd: ‘Wat wil je wel?’ Het gaat er niet om wat je niet wilt, maar om wat je wel wilt. Wat zou jij willen doen, wanneer is het een geslaagde sessie, welke rol kun je hier zelf in pakken? Het is makkelijk om ergens iets van te vinden zonder met een alternatief te komen. Eigenlijk is het best respectloos naar degene(n) die de moeite neemt en iets met de beste intenties organiseert. Je zet jezelf er op voorhand buiten. Als je het graag anders wilt, neem initiatief, maak iets bespreekbaar, geef constructieve feedback. Zet liefde in plaats van de aanval in.

Dit heeft ook een relatie met wat ik nu op social media met regelmaat zie. Er zijn momenten dat ik er eigenlijk het liefst compleet van zou willen verdwijnen. Ik schaam me dan voor grove en respectloze reacties van mensen. Oordelen en meningen worden ongezouten gegeven. Ik begrijp de vrijheid van meningsuiting, maar het kunnen zien en openstaan voor andere perspectieven, zou ons in de samenleving verder helpen. Het verbindt in plaats van dat het leidt tot verdeeldheid en verwijdering. Hiermee zeg ik niet dat je het met alles eens moet zijn, het gaat om de manier waarop je het brengt. Brand je iets of iemand af of bouw je mee op? Het is makkelijk om vanuit boosheid of frustratie te reageren en iets op social media te slingeren, soms moet ik die neiging ook onderdrukken. Dan doe ik echter hetzelfde als wat ik de ander verwijt en ben ik medeplichtig aan het in stand houden van een destructief patroon.

Neem even de tijd voordat je reageert, kijk eerst eens naar binnen. Behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Sta als mens en organisatie eens stil bij de waarden die je hebt en wilt leven en handel hiernaar. Niet reactief maar creatief. Wie wil je zijn, waar wil je aan bijdragen? Wees een architect in plaats van een rechter. Hierdoor krijgen we een mooiere wereld.

We kunnen op voorhand niet alles zeker weten of uitsluiten. Er is altijd een niet weten, dat blijkt wel uit de fase waarin we ons nu bevinden. Het gaat om het hebben van vertrouwen en dat kun je niet kopen, afdwingen of in protocollen vastleggen. Er zijn ook geen garanties voor. Het is iets dat je wordt aangeboden en dat je al dan niet kunt aannemen. Het vraagt van jou lef, liefde, openheid en verbinding. Dat wat je in essentie bent, maar misschien ergens op jouw levenspad verloren is gegaan of is vergeten.

“Iedere dag opnieuw heb je de keuze om te beslissen wie je wilt zijn en hoe je wilt reageren”

Renate O’Prinsen