Leiderschap

BLOG

6 maart 2019
Bomen groeien niet door te denken

Ik ben opgegroeid met het belang van goede prestaties leveren, diploma’s halen en het hebben van een mening. Al deze dingen waren (volgens anderen) van invloed op mijn toekomst en het behalen van succes. Heel wat jaren heb ik gezwoegd om al die papiertjes te vergaren en de overtuiging te hebben overal iets van te moeten weten en vinden. Ik heb gewerkt totdat ik er bijna letterlijk bij neerviel. Grenzen stellen kon ik niet, want dat was me nooit geleerd. Goed was nooit goed genoeg. Het heeft me veel gekost.

Echt gaan leren ben ik pas toen ik ging zien dat dit alles niet mijn geluk bepaalt en niets zegt over wie ik in essentie ben. Want als alles wegvalt waarvan je denkt dat het je gelukkig maakt of waar je denkt controle over te hebben, wie of wat blijft er dan over?

Bomen groeien niet door te denken, ze groeien door te absorberen wat de natuur hen biedt. Alles is aanwezig, in ieder van ons, we kunnen er alleen niet meer bij of het niet meer zien. Leren is niet nog meer doen of erin stoppen, maar vooral alles weghalen wat niet relevant is. Je bent niet je diploma’s, titel, baan of huwelijk.

In organisaties zie ik mensen die ongelukkig zijn of zichzelf helemaal verliezen in wat collega’s of hun baas hen ‘aan doen’. De schuld ligt bij de ander en als een andere collega dat ook vindt, zijn we het daar in ieder geval over eens en hoeven we zelf niets te doen, alleen maar aan te tonen en elkaar blijven bevestigen in dat het zo is. Vaak mis je in dit soort situaties informatie die juist bedoeld is voor jou.

Een aantal jaren geleden had ik een collega waarbij het slechtste in mij naar boven kwam. Mijn energie liep weg in zijn aanwezigheid. Ik bestempelde hem als arrogant en dominant en dat ontsloeg mij van zelfreflectie of een andere manier van reageren en handelen. Ik legde het probleem buiten mezelf, het lag immers aan hem. Nu kan ik zien wat hij aanraakte in mij. Hij vertegenwoordigde een eigenschap die ik in mezelf afwees. Hij ging staan voor wat hij vond en had een uitgesproken mening. Ik ging toentertijd, vanuit angst en onzekerheid, liever in de schaduw staan van een ander en conflicten uit de weg. Door hem te diskwalificeren, ontnam ik mezelf de gelegenheid om van hem te leren. Overigens ontnam ik hem die kans ook door niet terug te geven wat zijn gedrag met mij deed. Praten met anderen hierover was veel comfortabeler, maar veranderde niets aan de situatie. Deze hield ik hierdoor zelf in stand. Dit gedrag is vaak te zien op de werkvloer en komt de werksfeer, samenwerking en klantbediening niet ten goede.

Echt leren vindt plaats vanuit stilte en in het niets, door zelfobservatie is jouw waarheid te vinden. We leren niet van het ‘lawaai’ om ons heen of de meningen van anderen, van theoretische modellen of het altijd maar doen en druk bezig zijn. Hiermee verdoven we wat we niet willen voelen en kunnen we niet horen wat er wordt bedoeld. Het houdt ons er bij weg.

Je zult alles wat je bent gaan geloven of is aangeleerd op moeten geven om de waarheid te vinden. Ga niet op zoek naar de juiste antwoorden, maar op zoek naar jezelf. Wat je zoekt, is hier al. Dit gaat waarschijnlijk niet met een nagelknippertje, maar vraagt om een serieuze snoeischaar.

Renate O’Prinsen