Verbinding

BLOG

14 september 2020
Dansen en sjansen

Ieder jaar gaan mijn twee zussen en ik terug naar de plek waar we veel van onze jonge jaren hebben doorgebracht. De plek waar het voelt als thuiskomen, omdat er zoveel herinneringen zijn die, als we daar zijn, telkens weer ons hart vervullen. Het was ook de oplaadplek van mama die er al heel lang niet meer is, maar als ze daar was, liefde en lichtheid uitstraalde.

Het is een plek in Duitsland omgeven door bergen. Een eenvoudige plek waarvan met name de jeugd van nu zich zou afvragen: “Wat kun je hier in vredesnaam doen?”.  Er is heel weinig daar en daarom juist voor ons zoveel. Vroeger bouwden we daar hutten, deden we droppings, gingen we naar de boerendisco. We hadden geen iPhones, iPads of social media. We hadden écht contact en keken elkaar in de ogen. We dansten en sjansten en genoten intens.

Afgelopen weekend gingen we er weer even heen. Het chalet op een camping in de middle of nowhere. Het overviel ons toen we de camping opliepen… Het is alsof de geest van mama en onze kostbare herinneringen daar nog zijn en wij er helemaal door omarmd worden als we op die plek zijn. We voelen zowel dankbaarheid als verdriet en dat is helemaal oké.

En toen zag ik hem…. een man van begin 70 die mij vaak gekscherend “die schönste Frau vom Campingplatz” noemde. Hij was altijd grappig en ondeugend tegelijk. Ik ging er iedere keer weer spontaan van blozen, deed wat lacherig en voelde me er ook wel een beetje ongemakkelijk bij.

Hij kwam naar me toe en ik zag aan de blik in zijn ogen dat het anders was, ik miste de sprankeling. Hij wilde me zoveel zeggen, maar er kwam geen geluid. Hij pakte allerlei papiertjes uit zijn portemonnee en liet ze aan mij lezen. Hier stond informatie op over wat hij nog wel kon en wat niet meer. Hij kon niet meer praten en hoorde ook niets meer. Hij kon enkel nog autorijden en schrijven. Dit alles door de beet van een teek.

En zo stonden we daar en deden allerlei pogingen om te communiceren, maar dat lukte nauwelijks. Enigszins terneergeslagen ging hij weer en ik keek hem na en barstte in tranen uit. Mijn allergrootste wens op dat moment was dat hij me had laten blozen en dat ik me dáárdoor ongemakkelijk had gevoeld. Nu werd ik overmand door de machteloosheid en hulpeloosheid in zijn ogen. Dolgraag had ik willen zeggen: “Jij bent de leukste en grappigste man van de camping”, maar hij kon mij niet meer horen…..

Wij spreken onszelf vaak niet uit over het goud wat er is en wat we zien bij de ander. Of, we richten ons voornamelijk op dat wat er niet is. Er is een wereld te winnen als we met oprechte aandacht en een open hart elkaar écht zien. Zelfs in de modder is er altijd goud te vinden, zowel bij jezelf als de ander. Het enige wat er voor nodig is, is de bereidheid het te willen zien. Kijk met het oog van liefde en blijf in je leven dansen en sjansen.

Renate O’Prinsen