Verbinding

BLOG

9 december 2018
Gedoofde vlammen in loopgraven

Een aantal jaren geleden keek ik met al mijn collega’s naar een theatervoorstelling. Het was een tweedaagse die ik zelf had georganiseerd met als thema’s waarden en persoonlijk leiderschap. De voorstelling vergrootte de worsteling uit tussen het vinden van evenwicht in leven en werk. In het maken van keuzes tussen alles en iedereen die je belangrijk vindt en vervolgens jezelf hierin te verliezen. De voorstelling sloeg bij mij in als een bom. Het was alsof ik in de spiegel keek en ik diegene was die daar op het toneel stond.

Al enige jaren zat ik in een managementrol en ik rende de benen uit mijn lijf. Ik moest me staande houden en doorzetten en had de verwachting dat iedereen dit zou zien en waarderen. Het was een periode in het bedrijf waarin het minder goed ging. Dan wordt er sneller naar boven gekeken en krijg je zeker geen ‘applaus’ als manager. In de dialoog die volgde op de voorstelling, brak ik. Het was een roep uit mijn ziel van onmacht, moeheid en teleurstelling. Het was tevens een keerpunt in mijn leven. Door mijn gevoel uit te spreken en wat het met me deed dat er op een bepaalde manier naar mij werd gekeken, was iedereen geroerd. Mijn kwetsbaarheid zorgde voor verbinding zowel met mezelf als met alle mensen in de organisatie. Er ontstond bewustzijn, het kweekte begrip en gezamenlijkheid en het besef dat we het met elkaar moeten doen. Iedereen heeft daar een keuze en aandeel in. Dat moment heeft een andere basis gelegd onder mijn leiderschap en richting gegeven aan de dienstverlening van mijn huidige bedrijf. Ik maakte de stap van overleven naar leven. Waar ik me overigens iedere dag nog scherp in houd.

Vandaag de dag word ik vaak gevraagd bij teams waar geen beweging meer is. Waar de vlammen van mensen gedoofd zijn. Waar men vanuit loopgraven ieder zijn eigen ding doet en mensen, bewust of onbewust, elkaar beschadigen. Schrijnend is het soms. Dankbaar ben ik als ik daar iets in mag betekenen. Het vraagt van mij veel scherpte en neutraliteit om niet mee te zakken in het moeras, om het licht te blijven zien. Om me niet te veel te richten op alle shit die er is en wanneer en door wie dit is ontstaan. Ik wil de aandacht brengen naar dat wat er wel is en met de teamleden teruggaan naar waar de vonk is ontstaan. ‘Wat maakt dat je ooit voor dit vak of deze organisatie hebt gekozen?’ Ik zoek samen met hen naar de oorspronkelijke vonk, zodat het vuur weer kan gaan branden.

In de oorlog is men uit loopgraven gekomen (zei een goede vriend laatst tegen me), omdat iemand ervoor koos een potje te gaan voetballen. Iedereen kan die keuze maken. Je kunt naar anderen wijzen en meedoen aan het dramatoneel (in de rol van slachtoffer, aanklager of redder) of opstaan en het doorbreken. Daar wil ik graag de verbinder en aanjager in zijn. Dat net als ik ooit, mensen niet verharden of ten onder gaan, maar in veiligheid kunnen breken, zodat zijzelf en de situatie weer geheeld kan worden. Ik geloof in het goede van iedereen, maar soms creëren we een voedingsbodem waarin we het slechtste in elkaar naar boven halen. Hoeveel mooier zou het zijn als we anders kijken, als we zelf die eerste stap zetten, als we kwetsbaarheid tonen en precies dat doen wat we ook van een ander verwachten?

Renate O’Prinsen