Leiderschap

BLOG

31 mei 2017
Het is nooit te laat om niets te doen

Afgelopen week was ik in Italië op een stilteretraite. Het was niet continue stil, maar wel het grootste gedeelte van de tijd. Ik kan oprecht genieten van de stilte. In eerste instantie is het wat onwennig, maar daarna vind ik het heerlijk dat ik niets anders hoef te doen dan alleen maar te ‘zijn’. Ik geloof en heb ervaren dat stilte voedend is.

Mensen die kalmte en rust uitstralen zijn vaak effectiever en hebben een positieve impact op hun omgeving. Ik kan soms erg onrustig worden van mensen die heel druk zijn, veel praten, direct reageren, etc. Soms zit ik zelf ook in deze modus en word ik moe van mezelf. Gelukkig herken ik het vrij snel, zodat ik rust kan inbouwen. Ik weet dat juist dan de antwoorden en ideeën komen en mijn helderheid groter is. Met minder zeg je vaak meer.

Iedereen heeft ruimte nodig, ook in de agenda. Als je agenda continu vol is en je ademhaling laag en snel, kun je niets ontvangen en ben je sneller reactief. Vaak gebruiken we vakanties om het dagelijks leven vol te houden terwijl rust en stilte er elke dag kan zijn. Een paar minuten op een dag maken het verschil in energie en scherpte.

Vaak wordt het ongemakkelijk als er stilte is. We zijn zo gewend aan een hoog tempo en gejaagdheid, dat het een soort ronddraaiend molentje en verslaving wordt. De meeste mensen zeggen dan: “Ik kan echt niet tegen de stilte, dan word ik gek van mezelf.” Dat is nou precies het probleem en het proces wat je hebt aan te gaan. Als het stil is, word je geconfronteerd met jezelf en je onrust, daar lopen de meesten liever voor weg. We gaan weer ‘doen’ in plaats van ‘zijn’. Als je net iets langer bij de stilte blijft, kun je hieraan voorbij en ben je beter in staat te ontvangen. Door de ontmoeting met jezelf, wordt je ziel gevoed. Dan kom je van onrust en angst bij je echte verlangen. Van hieruit kun je weer zelf de regie nemen over je leven en agenda.

“Waar angst een monster is dat aanvalt, is verlangen een paard dat wacht op jouw leiding.”

Als ik stil kan zijn en ruimte houd in mijn agenda, ben ik milder naar mezelf en mijn omgeving. Drukte in mijn hoofd maakt me ‘harder’ en minder mooi. Pas als ik ruimte in mezelf heb, kan ik uitgeven. Vanuit een reservoir kan ik een kanaal zijn naar de ander. In deze tijd zijn we vaak al een kanaal (o.a. via social media) zonder dat we het moois met onszelf hebben gedeeld.

In onderstaand filmpje zie je wat echte aandacht (zonder woorden) doet, hoe ogen een taal kunnen spreken en daarmee de ziel aanraken.

Ik stond even stil en dat was een hele vooruitgang. Ik ontving nieuwe dingen zonder ernaar te zoeken. Het is nooit te laat om niets te doen.

Renate O’Prinsen