Verbinding

BLOG

12 maart 2018
It’s not about me!

Tot op de dag van vandaag staat een ‘les’ in mijn hoofd en hart gegrift die een wezenlijke ommekeer heeft veroorzaakt in mijn leven en kijk op de wereld.

Een jaar of 5 geleden nam ik deel aan een 3-jarige opleiding tot veranderkundige. We gingen op een zaterdagochtend met een leergroep van ca. 18 personen op pad en moesten makkelijk zittende kleding en schoenen aandoen.
Ik had me erop ingesteld dat we die ochtend een kennisklas zouden krijgen en dat ik ‘theorieën’ kon absorberen. Mijn gedachten hierover hadden zich al gevormd. In plaats daarvan gingen we iets anders doen. Ik trok mijn laarzen met hakken aan, dan zag ik er in ieder geval nog een beetje fatsoenlijk uit die dag…. Met de nodige teleurstelling en weerstand ging ik samen met de groep op weg.

We kwamen uit bij een zorgboerderij waar kinderen met een verstandelijke beperking hun dag konden doorbrengen. We gingen die dag buiten werken. De oprit was groen en flink verwilderd. Met enorme tegenzin was ik aan het werk. Ik had een ander beeld en plaatje van wat een opleiding hoort te bieden en hoe die dag eruit zou moeten zien en kon dit niet rijmen met het werken in ‘de tuin’.
Op een afstand zag ik mijn docent met een glimlach (lees grijns) op zijn gezicht zich verwonderen over mijn hakken. Verder deed hij niets, maar liet me lekker ‘aanpruttelen’.

Gaandeweg de dag genoot ik van het buiten zijn, zakte ik in het werk wat ik aan het doen was en raakte mijn hoofd leeg. Het gaf me rust en energie en ik zag het enorme werk dat wij met elkaar verzetten. De omgeving werd steeds mooier en ik werd steeds zachter.

Aan het einde van de dag stonden we met z’n allen in een kring samen met de eigenaren van de zorgboerderij. Zelden heb ik zoveel dankbaarheid en liefde in iemands ogen gezien. Hoe blij ze waren met wat we hadden achtergelaten en toegevoegd aan de omgeving en het plezier wat zij en hun doelgroep hiervan zouden hebben.
Bij mij sloeg dit moment in als een bom. Hoe had ik zo beperkt kunnen kijken en egoïstisch kunnen zijn? Al die tijd zag ik niet waar ik het voor deed. Ik was vooral bezig met mijn eigen gedoe en de verwachtingen die ik had, die niet waargemaakt werden. En zo stond ik daar in die kring en de tranen rolden over mijn wangen. Bij het ophalen van ieders inzicht van die dag, waren mijn woorden die er als vanzelf uitkwamen: “IT’S NOT ABOUT ME!”

Ik hoor en zie me dit nog zeggen en herinner mezelf bewust met regelmaat dit moment. Leren zit niet in theorieën, het gebeurt in ieder moment en onder mijn neus. Geen enkele theorie of methode had mij kunnen laten ervaren wat ik op dat moment heb ervaren en de innerlijke transitie kunnen bewerkstelligen die van daaruit heeft plaatsgevonden. Dit alles door maximaal in mijn eigen ongemak te gaan staan en iemand die dit vooral liet gebeuren.

Vanaf dat moment ben ik met andere ogen gaan kijken en spiegel ik mijn handelen op hoe dit bijdraagt aan het groter geheel. Dat is ook waar ik jou toe uitnodig. Stel jezelf met regelmaat deze vraag en zet eens een andere bril op. “In welke mate draagt mijn handelen bij aan het belang van mijn team, de organisatie en onze doelgroep? Aan mijn vriendschappen, relaties en de wereld als geheel?” Als we onszelf af en toe deze vraag stellen en ons gedrag hierop bijstellen, wordt de wereld waarin we met elkaar leven en werken vast weer een beetje mooier.

Kort daarna heb ik wandelschoenen aangeschaft. Ik vind die dingen lelijk, maar dit wil niet zeggen dat ik dat ben. Door het comfort wat ze me bieden, kan ik de natuur echt zien en altijd weer thuis komen bij mezelf.

Renate O’Prinsen