Oordelen

BLOG

8 januari 2020
Mislukt

In mijn gezin doen we aan het einde van het jaar altijd ‘top’ en ‘flop’. We kijken dan terug op het afgelopen jaar en noemen op waar we blij van worden en wat voor ieder van ons minder vreugdevol was. Altijd bijzonder om te doen met die inmiddels grote knapen (16 en 18 jaar oud) van mij. Het raakt en van alles uit het leven komt voorbij in overwegend al zijn eenvoud. Van het verdriet van de overleden cavia die we alweer 6 jaar hadden tot aan onze blijdschap over de uitstapjes met de nog maar net aangeschafte caravan.

Tijdens mijn vrije dagen heb ik me weer overgegeven aan mijn passie (sommigen noemen het een verslaving) lezen. Wat me het meest is bij gebleven zijn onderdelen uit het boek ‘De bereidheid om te kijken’ van Edel Maex. Als het gaat over ontwikkeling en dialoog, vormt de bereidheid om te kijken hiervoor de basis. Als je gevoelens of gedoe van jezelf of het perspectief van de ander niet aan wilt kijken, zal er weinig ontwikkeling of verandering plaatsvinden. Dit uitgangspunt ligt tevens ten grondslag aan teamsessies die we bij organisaties begeleiden met thema’s als vertrouwen en persoonlijk leiderschap. Door er midden in te gaan staan en vanuit kwetsbaarheid jezelf te laten zien, ontstaat compassie en verbinding en voelen we de betekenis in leven en werk. Dit is zeker niet altijd de makkelijkste weg en vraagt tevens om een veilige bedding waarin dit kan ontstaan.

Al heel jong leren we over doelen stellen, verwachtingen hebben en resultaten behalen. Vanuit deze basis lukt iets of het mislukt. Dit is meestal de kwalificatie die we eraan geven. Waarom niet gewoon: HET IS

Ik betrap mezelf hier ook regelmatig op. Pijlsnel en vaak onbewust, vel ik een oordeel over hetgeen ik heb gedaan of (niet) heb bereikt en leg dit langs de meetlat van gelukt of mislukt. Waarbij ik de neiging heb het onprettige weg te duwen en het prettige naar voren te halen.

Zijn met wat is, betekent ergens geen oordeel over hebben of kwalificatie aan geven. Dat is hard werken vanuit stilte en niets doen. Het leidt uiteindelijk naar een geluk dat niet afhankelijk is van lukken of mislukken.

“Silence is not the absence of something, it is the present of everything.”

Als je aan de werkelijkheid en waarheid van je leven wilt ontsnappen, moet je dus vooral niet stilzitten, continue zeggen dat je het druk hebt en door blijven rennen.

Dat brengt me terug naar ‘top en flop’, in de basis is er geen top of flop. Dingen gebeuren en zijn, het is maar hoe je ernaar kijkt en mee omgaat. Best lastig om dit in woorden uit te drukken, want eigenlijk is er geen taal voor. Misschien is de vraag meer: “Wat heeft me geraakt het afgelopen jaar?”, zonder hier een kwalificatie aan te geven. Kwalificaties als ‘mislukken’ of ‘lukken’ of ‘staat me aan’ of ‘staat met niet aan’, veroorzaken overwegend verkramping en lijden. We zetten de gebeurtenis en hiermee onszelf vast.

Voor dit jaar heb ik als kompas en intentie de bereidheid om niet alles te willen weten. Zonder concreet geformuleerde doelen en oordeel zien wat er zich aandient en van hieruit mijn weg vervolgen. Meebewegen en surfen op de golven van het leven, beter luisteren en vaker stil zijn vanuit een diep vertrouwen dat het leven me als vanzelf leidt naar waar ik nodig ben en hoor te zijn.

Renate O’Prinsen