Verbinding

BLOG

5 juli 2020
Over blaren en stinkende sokken

Het zit nog in mij als de dag van gisteren. Een voettocht van 700 km van Pamplona naar Santiago. Ondanks dat het alweer 8 jaar geleden is dat ik deze reis heb gemaakt, herinneren allerlei gebeurtenissen mij hier nog dagelijks aan.

We hadden een zelfde doel en verlangen; we wilden aankomen in Santiago de Compostella. De reden voor het maken van deze tocht was voor iedereen anders. Nog nooit heb ik zoveel culturen en verschillende persoonlijkheden bij elkaar gezien. Ik wist niets van de achtergronden van anderen of welk ‘kleurprofiel’ ze hadden en toch was er connectie en deden we het samen, misschien wel juist daardoor. Aan het einde van de dag moesten we allemaal onze blaren verzorgen, stinkende sokken wassen en waren we geraakt door de inzichten en tegenslagen die op ons pad kwamen. We deelden onze verhalen en hadden niets hoog te houden. Nooit eerder heb ik zoveel verbinding en onvoorwaardelijke steun ervaren. Gewoon, omdat we voor hetzelfde stonden en elkaar zagen als mens….

Het was niet zo dat we pas aan het einde van de reis constateerden dat iemand onderweg was uitgevallen of dat we aan de een wel ons laatste slokje water gaven en aan de ander niet. We smeerden onze voeten in om blaren te voorkomen, zodat we achteraf minder pleisters hoefden te plakken. We waren oprecht in elkaar geïnteresseerd, niemand werd buiten gesloten of veroordeeld, er was gelijkwaardigheid. We hadden ook geen spreadsheet nodig om te kijken of iedereen per dag wel genoeg kilometers had afgelegd, daar ging het helemaal niet om, want we stonden voor hetzelfde; eenieder op zijn of haar manier.

In organisaties maken we het onszelf vaak een stuk moeilijker. We zetten een gekleurde bril op, vinden op voorhand ergens iets van, willen de controle hebben of een bewijs zoeken bij wat we al denken te weten. We zeggen elkaar wel te willen zien en begrijpen, maar het is vaak makkelijker om ingewikkelde gesprekken uit de weg te gaan en hiervoor het hebben van geen tijd of het in stand houden van jouw aanname of oordeel, als alibi te gebruiken. Ook ik betrap mezelf hier af en toe op, dan kijk ik in mijn hart en de spiegel, om te kunnen zien wat er werkelijk speelt.

Er ontstaat geen duurzame groei en er komt geen verbinding tot stand als je alleen maar haast hebt, op jezelf, je eigen taak of toko bent gericht, inhoud voor relatie stelt, op elkaar reageert en het gezamenlijke doel niet écht wordt gedeeld of onduidelijk is. Je kunt elkaar pas begrijpen als je weet wat iemand drijft, hoe iemand kijkt en jij je hierin probeert te verplaatsen of er op zijn minst nieuwsgierig naar bent. Je komt niet verder met elkaar als je alles persoonlijk maakt en hierdoor uit verbinding gaat met jezelf en de ander.

Werkelijke verbinding komt tot stand door te vertragen, door de ander echt te willen zien en hier in te investeren. Eerlijk zijn over jouw doelen en intentie, ja zeggen en ook ja doen. Oprecht commitment heet dat. Hier zijn in mijn beleving geen kleurtjes of testjes voor nodig, maar een open en eerlijk gesprek waar alles mag zijn en eenieder de bereidheid heeft de ander te zien. Vrij van ego’s, niets om hoog te houden; net als op mijn reis naar Santiago.

Telkens voelt het als een groot voorrecht als ik onafhankelijk mee mag reizen met teams of in persoonlijke trajecten. Er worden sokken gewassen, blaren geheeld en voeten ingesmeerd, verhalen gedeeld die raken en gekleurde brillen afgezet. Er ontstaat helderheid en verbinding en de wereld van leven en werk wordt een stuk mooier, vrijer en eerlijker. Oprechte aandacht zonder hokjes, dat is alles wat er nodig is.

Renate O’Prinsen