Verbinding

BLOG

20 april 2020
Van angst naar wijsheid

Inmiddels zitten we alweer een paar weken in deze situatie. In het begin vond ik het spannend en dacht ik dat het maar even ging duren. Daar denk ik nu heel anders over en hoe langer het duurt, hoe groter de kans op een echte transformatie. Ik ben gestopt met voortdurend naar het nieuws kijken, omdat het me voor een deel ook verwart. Veel gaat over hetzelfde en allerlei zienswijzen en opvattingen komen voorbij. Voor mij is het belangrijk om naar binnen te kijken; wat vind ik hiervan, wat doet het met mij, wat heeft het mij te zeggen?

Er is niet één waarheid, ik predik niet dat mijn beeld het juiste is en alle antwoorden heb ik ook niet. Voor mij is het belangrijk om nieuwsgierig, observerend en onderzoekend te zijn, omdat ik daarvan het meeste leer. Ik denk wel dat we in onze samenleving niet zo heel goed zijn in een open manier van kijken en leren. We hebben snel de neiging ergens iets van te vinden, een ander op voorhand te veroordelen en daarmee sluiten we ook de deur naar wijsheid en verbondenheid.

De documentaire ‘Down to Earth’ gaf me hoop en deels ook bevestiging. Hoop op een nieuwe wereld die we in mijn beleving nu met elkaar aan het creëren zijn. Het besef dat we alleen maar bezig waren met nemen en nemen zonder iets terug te geven en daarmee vernietigen we uiteindelijk onszelf. Ook ik maak me daar schuldig aan. Er schuilt ook wijsheid in schaarste en in deze periode van reflectie, als je het tenminste wilt en kunt zien.

We hebben een maakbare wereld gecreëerd, we denken dat we met veel kennis (alles wat we erin stoppen) ook wijs zijn, maar wijsheid is iets anders dan kennis. Wijsheid ontwikkel je door je levenspad te volgen en te omarmen met alles erop en eraan. We hebben de dood buiten ons leven geplaatst. We doen er alles aan om zo lang mogelijk in leven te blijven en oud worden kunstmatig tegen te gaan. Toch vraag ik me met regelmaat af of als we sterven we wel ooit echt hebben geleefd? Angst en controle domineren voor een groot deel ons denken en handelen. Hoe verbonden kun je leven in een jachtige wereld en wat is nu nog de kwaliteit van leven als je als oudere persoon niemand meer mag zien? Waaraan ga je dan uiteindelijk dood?

Schep, ontdek en benut jouw unieke talent, zie je potentieel en deel je levenslessen. Het leven wordt niet gemaakt, maar ontvouwt zich. Door stil te zijn, je hart te volgen en erop te vertrouwen dat je altijd weer thuis komt bij jezelf. Het leven heeft het beste met je voor en alles wat jij niet hoort of aankijkt, zal zich blijven herhalen. Iedere dag opnieuw krijg je de kans om te beslissen wie je wilt zijn en hoe je wilt reageren, hoe pijnlijk sommige situaties ook zijn.

We associëren stilte en meditatie (contact maken met jezelf) vaak met zweverigheid terwijl het heel aards is. De hele dag gehaast zijn, aan staan en hogere targets halen, haalt ons weg bij ons gevoel en maakt dat we niet meer in verbinding staan met onszelf en elkaar. Meditatie en stilte leiden tot rust en helderheid, haast tot oppervlakkigheid en uitputting en toch maken we andere keuzes in ons dagelijks leven en gebruiken tijd en drukte als excuus. Waar loop je voor weg of ben je bang voor?

Het vertragen en lijden wat er nu is, is een uitnodiging om onze illusies en het gecreëerde zelfbeeld los te laten en dit moment onbevreesd onder ogen te zien. Zelfkennis ontwikkelen als het begin van wijsheid en einde van angst.

Een groot aantal kinderen loopt nu geen achterstand op, maar maakt wellicht een sprong vooruit. Ze lopen misschien achter op het door de overheid vastgestelde curriculum, maar niet in hun bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling. Ik begrijp en zie ook dat dit niet voor iedereen geldt. Laten we ons binnen scholen en organisaties nu en straks niet richten op de achterstand, maar nieuwsgierig zijn naar wat we leren uit deze situatie en over onszelf. De transformatie die (hopelijk) heeft plaatsgevonden en welke wijze lessen we meenemen in ons verdere leven. Door elke dag de illusie en controle over het oude los te laten, kan het nieuwe ontstaan.

Renate O’Prinsen