Leiderschap

BLOG

23 september 2018
Vind je het nog leuk?

Dat was de vraag die een opdrachtgever aan me stelde. Deze vraag bracht me tot stilstand. Stilstand was op dat moment voor mij nodig om vooruit te komen. Ik had een opdracht aangenomen om een team waar al enige tijd van alles speelde, te helpen weer effectief en met plezier met elkaar te gaan samenwerken. Blij word ik van zulke opdrachten, omdat ik wil bijdragen aan echtheid en verbinding op de werkvloer. Hiervoor is openheid, moed en dieper luisteren nodig. Op voorhand weet ik nooit wat ik aantref en wat er nodig is om in beweging en tot ontwikkeling te komen. Wat ik wel weet is dat het van mij vraagt dat ik me volledig verbind met de opdracht en vanuit liefde en neutraliteit blijf kijken. Dan kan ik zuiver zien en horen wat er nodig is en een volgende stap zetten. Hiervoor bestaat op voorhand geen methode of vast stramien. De weg laat zich zien.

En ja hoor, ik was mezelf onderweg enigszins aan het verliezen. Ik ken die valkuil. Dit werk kan ik alleen doen door me er helemaal in te zetten, maar mezelf er ook weer uit te kunnen halen. Door geen verwachtingen te hebben van de uitkomst anders dan zeker te weten dat alles wat er mogelijk is aan interventies, heeft plaatsgevonden. Te weten waar mijn verantwoordelijkheid ligt en waar die stopt. Toch was ik zelf te hard aan het werk. De aap dreigde op mijn schouders terecht te komen. Ik wil graag helpen, zodat mensen het geluk in zichzelf weer ontdekken, de regie nemen en van daaruit elkaar weer zien en vinden.

Van de weerstand naar de leerstand, daar draag ik graag aan bij. Daar zijn de betrokkenen echter zelf voor nodig, men dient de bereidheid te hebben naar zichzelf te kijken. Meningen op te schorten, aannames te checken en patronen te zien en te doorbreken. Hierin kan ik zaken blootleggen en een setting creëren waarin dit kan ontstaan, maar ik kan uiteindelijk niet over de brug lopen of de sloot springen.

Om te doen wat ik doe, heb ik maximale ruimte in mezelf nodig. In mijn beleving is minder vaak meer:

  • Minder praten, is meer horen
  • Minder in mijn hoofd, is meer aandacht in het moment
  • Minder controle, is meer vertrouwen
  • Minder routine, is meer creativiteit
  • Minder doen, is meer zijn
  • Minder online, is meer verbonden

Mooi om te zien dat deze ene vraag me weer terug bracht bij mezelf. Mijn hoofd was te vol en daarmee ook mijn effectiviteit en het ervaren van vreugde. Te kunnen zien wat er wel al was bereikt en dat het proces eigenlijk heel natuurlijk verliep. Ik stevende af op het worden van de eigenaar en ‘redder’ van een probleem wat niet mijn probleem is. Sterker nog, het ‘probleem’ moet nog even sudderen, zodat wat er nodig is zich kan laten zien. De kunst van het niet weten, het laten gebeuren en pas in het oog van de storm te gaan handelen.

Gaan hardlopen ben ik, in de regen. Vol overgave heb ik met mijn voeten in de plassen gestampt om weer thuis te komen bij mezelf. Uit mijn stramien, uit het moeten en te graag willen, uit het vele doen.

‘Als ik niet thuis ben, kan ik ook de deur voor iemand anders niet open doen’

Renate O’Prinsen